ΚΕΙΜΕΝΟ: Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Βιβλίο Β΄, Κεφ. 7, 12-14

 

Γ1. Ναι, μα τον Δία (είναι λογικό). Γιατί εγώ είμαι αυτός που φυλάω (σώζω) και εσάς τα ίδια, ώστε να μην κλέβεστε από τους ανθρώπους και να μην αρπάζεστε από τους λύκους (να μην σας κλέβουν οι άνθρωποι και να μην σας αρπάζουν οι λύκοι). Εάν εγώ δεν σας προφύλαγα, εσείς δεν θα μπορούσατε να βόσκετε, επειδή θα φοβόσασταν μήπως χάσετε τη ζωή σας. Έτσι, λοιπόν, λέγεται ότι τα πρόβατα δέχθηκαν να τιμάται πρώτος ο σκύλος. Και εσύ, λοιπόν, λέγε σ’ αυτές ότι είσαι φύλακας όπως ένας σκύλος και επιμελητής και ότι εξ αιτίας σου χωρίς να αδικούνται από κανέναν με ασφάλεια και ευχάριστα ζουν εργαζόμενες.

 

Γ2. Τα πρόβατα παραπονούνται στον δεσπότη τους ότι, ενώ μόνα τους βρίσκουν την τροφή και του αποδίδουν γάλα, αρνιά και τυρί, αυτά δεν παίρνουν τίποτα από αυτόν. Το παράπονο είναι μεγαλύτερο, γιατί βλέπουν να ανταμείβει τον σκύλο με ό,τι αυτός τρώει χωρίς ο σκύλος να του αποδίδει τίποτα.

 

Γ3. α. τοῦ Σωκράτους

ταῖς οἰκίαις

ᾧτινι

σῴζουσι

ἥδιον

 

Γ3. β. ἐλθέ

αἰτιᾷ

ἔφασαν

λάβοιεν

κεκλέμμεθα

 

Γ4. α. χαίρων: Επιρρηματική μετοχή, τροπική (συνημμένη)

μόνον: Κατηγορηματικός προσδιορισμός στο αὐτόν

τοῦ κυνὸς: Γενική αντικειμενική στη λέξη λόγον (λέγω τόν μῦθον τοῦ κυνός)

ὑπὸ λύκων: Ποιητικό αίτιο

συγχωρῆσαι: Ειδικό απαρέμφατο, υποκείμενο του απροσώπου ρήματος λέγεται (ετεροπροσωπία)

 

Γ4. β. Υπόθεση: εἰ μὴ ἐγὼ προφυλάττοιμι ὑμᾶς

Απόδοση: οὐκ ἂν νέμεσθαι δύναισθε

Ο υποθετικός λόγος δηλώνει την απλή σκέψη του λέγοντα.

 

Υποθετικός λόγος που δείχνει το προσδοκώμενο:

Υπόθεση: ἐάν μή εγώ προφυλάττω ὑμᾶς

Απόδοση: οὐκ ἂν νέμεσθαι δύναισθε (ή οὐ νέμεσθαι δυνήσεσθε)