ΚΕΙΜΕΝΟ: Ξενοφών, Πόροι ή Περί προσόδων Κεφ. 5, 11-13

Γ1. Αν λοιπόν κάποιος με ρωτούσε: Αλήθεια, αν κάποιος αδικεί την πόλη, λέγεις ότι πρέπει να συνάψουμε ειρήνη ακόμα και με αυτόν; Δε θα το ισχυριζόμουν. Αλλά μάλλον λέω ότι πολύ γρηγορότερα θα τιμωρούσαμε αυτούς τους ίδιους, αν δεν αδικούσαμε κανέναν. Διότι έτσι δεν θα έχουν κανέναν σύμμαχο.

Γ2. Στην ειρήνη η πόλη αποκτά οικονομική ευρωστία, επειδή παρατηρείται αύξηση των εσόδων της. Επιπλέον σε περίοδο ειρήνης η πόλη μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα τα χρήματα προς όφελος των πολιτών της. Και τέλος σε περίοδο ειρήνης η πόλη μπορεί να έχει συμμάχους, οι οποίοι μπορούν να την βοηθήσουν σε περίπτωση που εμπλακεί στο μέλλον σε μία σύρραξη.

Αντίθετα στον πόλεμο η πόλη είναι υποχρεωμένη να ξοδέψει χρήματα για αμυντικούς ή επιθετικούς σκοπούς. Θα υπάρχουν έξοδα και τα έσοδα θα είναι μειωμένα.

Γ3.α. ἐκλιπούσας: ἐξέλειπες

εἰσελθούσας: εἰσῄεις ή εἰσῄεισθα

καταδαπανηθείσας: κατεδαπανῶ

β. μᾶλλον: μάλα - μάλιστα

θᾶττον: ταχέως - τάχιστα

γ. τισὶ

αἱ πρόσοδοι

(ὦ) πολῖτα

Γ4.α. ἤ εἰρήνην: β΄ όρος σύγκρισης

ταῦτα: Υποκείμενο του ρήματος ἂν κριθείη (αττική σύνταξη)

τῶν προσόδων: Ετερόπτωτος ονοματικός προσδιορισμός, γενική διαιρετική

ἄγειν:Τελικό απαρέμφατο, υποκείμενο του απροσώπου ρήματος χρὴ (ετεροπροσωπία).

β. ἀνενεχθέντα: Κατηγορηματική μετοχή. Εξαρτάται από το ρήμα εὑρήσει, το οποίο σημαίνει αντίληψη για κάτι.

γ. «πῶς ἂν ἄμεινον ταῦτα κριθείη»:

Δευτερεύουσα ονοματική πρόταση, πλάγια ερωτηματική, αντικείμενο του οὐκ οἶδα

«ὡς χρὴ καὶ πρὸς τοῦτον εἰρήνην ἄγειν»:

Δευτερεύουσα ονοματική πρόταση, ειδική, αντικείμενο του ρήματος λέγεις.